Αψέντι: Μύθοι και Πραγματικότητα

Τι είναι το αψέντι;

Το αψέντι είναι ένα δυνατό λικέρ που περιέχει 85% αιθανόλη και αρωματίζεται με μια ποικιλία βοτάνων, τα πιο συνηθισμένα από τα οποία είναι η αψιθιά και η ρωμαϊκή αψιθιά. Η χλωροφύλλη στα βότανα δίνει στο ποτό το πράσινο χρώμα του, ενώ η αψιθιά του προσδίδει μια πικρή γεύση. Για να εξουδετερωθεί η πικράδα, το αψέντι συνήθως αραιώνεται με νερό και ζάχαρη, δίνοντάς του ένα θολό λευκό χρώμα.

Η προέλευση και οι ιστορίες του αψέντι

Η προέλευση του αψέντι εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Αν και ήταν πιο δημοφιλές στα τέλη του 1800, εφευρέθηκε πολύ νωρίτερα. Υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξή του ήδη από τη δεκαετία του 1750. Ωστόσο, τα κύρια συστατικά του αψέντι - η αψιθιά και η αιθανόλη - ήταν γνωστά στην ανθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πριν από αυτές τις ημερομηνίες. Ίσως το ποτό εφευρέθηκε πολύ καιρό πριν, μετά ξεχάστηκε, μετά ανακαλύφθηκε ξανά και ούτω καθεξής.

Η λέξη «αψέντι» είναι γαλλικής προέλευσης. Στα τέλη του 19ου αιώνα, το ποτό ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές. Σερβίρονταν σε καφετέριες για μόλις 3-10 σεντς, ανάλογα με το πορτοφόλι των θαμώνων. Φθηνά καταστήματα, φυσικά, πουλούσαν πλαστά, τα οποία αποκτούσαν πράσινο χρώμα χρησιμοποιώντας χαλκό και άλλα συστατικά.

Σήμερα, το ποτό εξακολουθεί να είναι δημοφιλές μεταξύ συγγραφέων και καλλιτεχνών. Αυτό συμβαίνει επειδή προκαλεί κάποια νοητική σύγχυση, καθώς και επιδράσεις όπως ευφορία, παραισθήσεις και ανακούφιση από τον πόνο. Οι καλλιτέχνες και οι συγγραφείς συχνά δεν έχουν τη φαντασία να δημιουργήσουν νέες εικόνες, κάτι που ακριβώς μπορεί να προσφέρει το αψέντι.

Συστατικά και οι επιδράσεις τους

Το αψέντι αποτελείται κυρίως από μια χημική ουσία που ονομάζεται αιθανόλη. Μπορεί να αποτελεί μεταξύ 60 και 85% του ποτού. Είναι αυτό που προκαλεί την αίσθηση ευφορίας και έχει ισχυρή ανακουφιστική δράση. Προκαλεί επίσης ορισμένες ψυχολογικές παρενέργειες.

Δύο είδη αψιθιάς χρησιμοποιούνται συνήθως για την παρασκευή του ποτού. Η αψιθιά χρησιμοποιούνταν αρχικά από τους αρχαίους θεραπευτές ως αντιπαρασιτικό φάρμακο, για την απαλλαγή από σκουλήκια και άλλα παράσιτα. Και ήταν πράγματι αρκετά αποτελεσματικό. Οι ρίζες της περιέχουν τοξικές ουσίες που καταστέλλουν τη δραστηριότητα των παρασίτων. Η υπερβολική κατανάλωση αψιθιάς μπορεί επίσης να προκαλέσει δηλητηρίαση. Ωστόσο, αυτό δεν έχει ακόμη αποδειχθεί οριστικά. Πιστεύεται ότι όσοι πίνουν υπερβολική ποσότητα αψιθιάς μπορούν να αναπτύξουν αψεντισμό - μια πάθηση που χαρακτηρίζεται από επιληπτικές κρίσεις, παραλήρημα, παραισθήσεις και γενική σύγχυση. Είναι γνωστό ότι η θουγιόνη, μια ουσία που κάποτε χρησιμοποιούνταν για να δηλητηριάσει ποντίκια, μπορεί να συσσωρευτεί στο σώμα και να προκαλέσει παρόμοια συμπτώματα. Αυτή η ουσία βρίσκεται στην αψιθιά. Οι ασθένειες του Βαν Γκογκ και άλλων καλλιτεχνών πιθανότατα προκλήθηκαν από την υπερβολική κατανάλωση αψιθιού και τις σχετικές παρενέργειες, παρά από ψυχική ασθένεια.

Εκτός από την αψιθιά, το αψέντι περιέχει επίσης καλαμούς και μοσχοκάρυδο. Αυτά τα δύο συστατικά, όταν καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες, μπορούν επίσης να προκαλέσουν παραισθήσεις.

Αψέντι και ο Νόμος

Το αψέντι απαγορεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1912 και λίγο αργότερα στην Ευρώπη. Ωστόσο, αργότερα επανεγκρίθηκε στη Γαλλία και την Ισπανία. Η νομιμότητα της πώλησης και της κατανάλωσής του εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι λόγω διαφόρων απαγορεύσεων, το αψέντι παράγεται πλέον σε χαμηλότερη συγκέντρωση από ό,τι παλιά, καθιστώντας το απολύτως ασφαλές για την ψυχή. Δεν έχει ακόμη διεξαχθεί έρευνα για τα συστατικά του και τις επιπτώσεις τους στο ανθρώπινο σώμα, επομένως είναι δύσκολο να γίνουν οριστικές δηλώσεις.

Συμπερασματικά

Λόγω της άγνωστης φύσης των διαδικασιών παραγωγής, είναι αδύνατο να πούμε πόσο ισχυρές ήταν οι ψυχολογικές επιδράσεις του αψέντι όταν ήταν πραγματικό. Είναι άγνωστο τι προκάλεσε τόσες πολλές ακραίες αντιδράσεις μετά την κατανάλωσή του - ίσως ήταν μια αντίδραση σε ουσίες όπως ο θειικός χαλκός, ο κουρκουμάς και η πράσινη ανιλίνη, που χρησιμοποιούνται σε μια προσπάθεια να δώσουν στο ποτό το χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα του. Αυτό το ερώτημα απαιτεί περαιτέρω μελέτη.